Door verder te klikken op onze website, accepteert u cookies en vergelijkbare technieken. Hiermee verzamelen we persoonsgegevens en volgen wij uw internetgedrag. Klik op de knop meer informatie voor onze privacy statement.

 
 
 
 

jeugdpagina Onderweg nr. 08-2021

Dansen op de vulkaan 

In het nieuws zag ik beelden van de vulkaanuitbarsting op het Canarische eiland La Palma. Een grote, angstaanjagend vuurzee van oranje vlammen en een kolkende lavarivier die zijn weg naar beneden zoekt, alles verbrandend en vernietigend wat op zijn pad komt. Je zal je huis er maar hebben staan!

Ik weet niet waarom, maar ik dacht aan het liedje “Dansen op de vulkaan” uit mijn jeugd. Eigenlijk ken ik het liedje niet echt – ik ken van de meeste liedjes wel de titel maar kan verder geen woord meezingen. Ik dacht altijd, dat de betekenis van het lied vergelijkbaar was met de gelijkenis uit de bijbel over het huis dat is gebouwd op een rots (Mattheus 7): als je verstandig bent, dan bouw je je huis op een rots, want op zand loop je kans dat ‘ie gaat verzakken, of bij een flinke regenbui met een modderstroom weggesleurd wordt. Net na de zomervakantie zul je dat misschien ook wel herkennen van de camping: wie zijn tentje op de verkeerde plek neerzet (bijvoorbeeld onder aan een heuvel, of vlak naast een riviertje), loopt kans om natte voeten te krijgen als het hard gaat regenen.

Nou ja, ik dacht in dit geval dus dat ‘dansen op de vulkaan’ ging over mensen die hun huis bouwen aan de voet van een vulkaan. Daar schijnt vaak zeer vruchtbare grond te zijn, dus het levert een goede oogst op voor (vaak arme) boeren. En dan nemen ze het risico voor lief, dat de vulkaan uitbarst en zij alles kwijt raken!

Toen ik op internet opzocht waar het lied nou eigenlijk over gaat, bleek het toch anders te zijn: het gaat over twee geliefden, die nog even plezier willen hebben voordat het einde van de wereld aanbreekt.

Je ziet dus onheil naderen, maar wilt nog gauw even genieten van het leven voordat het niet meer kan.

Herkenbaar?

Ik was vlak vóór de lockdown vorig jaar nog even een weekje in Marrakesh, in Marokko. Net op tijd terug, pfoei!

Voordat de restaurants voor corona dicht moesten, gingen mensen massaal nog gauw even uit eten. Het smaakte lekkerder dan ooit!

Toen de Amerikanen Afghanistan verlieten, gingen sommigen nog snel op familiebezoek, voordat het land in handen van de Taliban zou vallen. Oeps, nét te laat!

En dan barst de vulkaan uit. Of het virus, de oorlog, de crisis… Het rommelde al een tijdje, er kwam rook uit gaten en kieren, maar we wilden niet luisteren.   

“O, God, help ons!”

Wat denk jij. Zou God onze smeekbeden verhoren?

Mieke Bleys