Niet lang geleden zijn we een paar dagen in Parijs geweest. We kwamen daar tegen L'église Saint-Médard, gelegen aan de Rue Mouffetard in het 5e district. Het is een prachtig kerkje, waarvan de oorsprong stamt uit de 15e eeuw. We hebben dat kerkje bezocht. Ik zag een bijzonder bordje op de kerk. Ik bladerde naar de geschiedenis van dat bordje en vond iets merkwaardigs.

De église Médard - hartje Parijs - was in het begin van de 18e eeuw, na de Franse Revolutie, plaats van wonderlijke gebeurtenissen. In de Naam van de Geest vonden daar zeer vele verschillende genezingen plaats. De kerk was in de aandacht. Er was zó veel opwinding in en om de kerkdiensten, dat er bij de overheid bezorgdheid was, dat de zaak uit de hand zou lopen.
Koning Lodewijk XV liet daarom de kerk sluiten, het hek van de kerk verzegelen. En hij plaatste bij het kerkhek dit bord:

'In opdracht van de koning:
God wordt hierbij verboden wonderen op
       deze plaats te verrichten'.

Prachtig, bijzonder, gedachten - gevend verhaal! Al lezende vroeg ik mij af: ‘op welke plaatsen hangen wij in ons leven deze bordjes?’

‘Wat de toekomst brengen moge’

We gaan af op de verkiezingen. Het is onrustig in de wereld. Van een huizen - , naar een banken – gaan we nu naar een landencrisis. Landencrisis in het Zuiden van Europa. De Europese politiek die zich uitspreekt over de waarde van het geld. Mensen die in de grote verbanden steeds anoniemer worden. Scholen, die in de afgelopen jaren steeds groter zijn geworden. En onbeheersbaar lijken. Tijd voor reflectie. Valt er wat te zeggen om over na te denken? De volgende gedachte geef ik mee. Het is een overweging van de franse politicoloog en filo¬soof Alexis de Tocqueville. Denkend aan de toekomst van de samenleving schrijft hij:

Ik ben veel in de pastorietuin aan het werk geweest. En heb daar vele bomen geplant. Voor mij een geheel nieuwe ervaring. Bomen planten. Werken in een tuin. Wat me opvalt? Je koopt een boom nadat je hem zorgvuldig hebt uitgezocht. Aan die bomen hangen prachtige plaatjes. Plastic plaatjes met foto’s. Van hoe ze kunnen worden. Afbeeldingen in volle bloei. Maar wat je koopt is een stengel met een kluitje wortels. Je kijkt naar het kluitje … je kijkt naar  het plaatje. Dit kan dus uit dat bruine steeltje komen ???, denk je. En je plant het pakketje in de grond. Je geeft het potaarde, zon en water. En ja … dan moet je wachten. Om het ouderwets te zeggen: ‘je geeft het over’.

Steeds vaker kom ik, als ik wat rondfiets, een nieuw bordje tegen.

Op dat nieuwe bordje staat ‘Stiltegebied’. Je staat erbij ...Je kijkt ernaar ... Stiltegebied? Gebied van stilte? Moeten daarvoor speciale gebieden worden gemaakt? Moet er geroepen worden:‘Dit is een gebied voor stilte?’De Oostenrijkse schrijver en filosoof Ivan Illich vertelt in zijn boek ‘Selbtsbegrenzung’, dat hij als kind in het jaar 1926 meteen boot naar het eiland Brac ging. Brac is een eiland aan de Dalmatischekust. Op dat eiland Brac woonde in een klein dorpje Illichs grootvader. Zijn grootvader wilde de kleine Ivan zegenen. Grootvader leefde in een eeuwenoud familiehuis.

Via Internet word ik regelmatig benaderd met vragen.

Van mensen, die via de website in contact met je komen. Of via Google. Of … ? Je weet het met dat internet nooit. Meestal gaat het om vragen over kerkdiensttijden, trouwmogelijkheden, een vraag over een aan te schaffen boek. Of … een vraag zoals onderstaand.

klik op lees meer

In het ziekenhuis ging ik even bij haar op bezoek.

Een mevrouw op leeftijd. Beter:‘een dame op leeftijd’. Had ze een rustig leven gehad? Nee. De oorlog, allerlei omzwervingen door Europa, een echtgenoot jong overleden. Veel meegemaakt. Ze vertelde ervan. Sommige mensen glijden gemakkelijk door het bestaan. Anderen hebben,zo lijkt het wel, veel tegenwind. En dit was een verhaal van veel tegenwind. Zoals te doen gebruikelijk vroeg ik aan het einde van het gesprek: ‘zullen we besluiten meteen gebed?’. ‘Graag’ zei ze. Zij en ik vouwden de handen. En ik dankte God voor alle gegeven kracht, de zorg van doktoren en verpleegkundigen. En de goede dingen van het leven. ‘En de slechte’, onderbrak ze mijn gebed. Ik opende abrupt mijn ogen.‘De slechte?’ vroeg ik verbaasd.

‘Hoezo: danken voor de slechte?’. ‘Het zijn duwtjes. In de goede richting’. En ik bad: ‘Ook voor de slechte ervaringen, Heer, danken wij U …’.